10.9.12

Natito



NATHAN. Ara mateix estaràs pillant l'avió, o a Londres, o noseon. Dilluns quan vaig anar a casa teva pretenia donar-t'ho a mà però se'm va fer tard. So... I told Uri that if he could give you that present that would be amazing. Así que empesás una nueva vida... i com no, has de marxar amb el regal que t'he fet ja que també es el d'aniversari (no podré anar, així que ens veurem al desembre). I mola més donar-ho abans que no després. Espero que des mucho por culo con el regalo, porque para eso lo he comprado jajajaja. Donali gràcies a Uri per portar-t'ho i no res... Mariconadas las justas, que ja ho hauries de saber tot. QUE LO DISFRUTES MARICONA!

PD: Ceci és la mà del costat, no volia sortir pq deia que sortia super lletja... dejala. Sara està treballant encara així que m'ha tocat representar la foto... així com trista i tal, porque te piras, i Ceci i Sara també volen desitjar-te molta sort i t'esperen al pis per celebrar algo, que tornes, o que marxes, o que pixes o el que sigui. 

KEEP CALM AND LISTEN "BURN THE PRIEST". 

26.8.12

Magnífico ser humano.

Me encanta esta necesitad tan naturalmente humana de crear una vía de escape fácil y rápida para lo que pensamos, sea hablar o escribir. Y así somos, sí. Es como un: "Me leo y me entiendo". Estructuremos. Ella. No ha superado nada en todo este tiempo. Creer que lo ha hecho ha sido uno de sus mayores errores, haciendo que no pudiera avanzar, pero se dio cuenta tarde. La música ha sido una de las mayores vías de escape dadas por la vida que vive, pero ahora ve que no es suficiente. Acontecimientos acontecen y sin saber como reaccionar parece todo correcto. En los momentos en los que ve que no hay nadie por ahí, se saca su máscara, esa que todo el mundo tiene y necesita, y se mira como está por dentro. Órganos (no musicales, ya nos gustaría), pensamientos y por si acaso músculos, a ver como reaccionan con los golpes. Se mira y se pone triste. ¿Pero cómo? Ella siempre dice que está bien. Deberíamos saber que está pasando aquí, hay algo que va mal. Lo hago para ayudarla, nada más. Si no lo hago yo, quién lo va a hacer ¿ella?. Está demasiado ocupada, ni se da cuenta. Y más liada que un hijo de puta en el día del padre, pobrecito. Hace mucho tiempo tuvo una moto roja, muy bonita pero con el tiempo se estropeó y fallaron los frenos, cayó y sufrió un accidente.  Ahora ve motos rojas que le recuerdan a la anterior pero sigue desconfiando. Aquí no está el problema, el problema es que la ve, la quiere, se monta y se acojona, baja corriendo y no quiere saber nada de motos rojas. No sé cómo podríamos solucionar el problema de sus motos rojas. Joder, pero es que hay muchas motos rojas por el mundo. Y encima de otros colores y formas y todas le dan miedo, por culpa de una puta moto roja de mierda que le salió mal. Y ahora ya no se monta en ninguna... ni sabe como va a ir de un sitio a otro. Los coches son para gente como más mayor... y caminar es de niños. Quiere una moto, pero no puede. Está cansada de ver que una moto puede aguantar su peso, se sube, y cae, o no arranca, o no tiene frenos... o ni sillín. No quiere subirse a más motos, pero quiere sentir la sensación del aire por su piel. Se está volviendo loca. También, en la vida de las personas van pasando conductores de motos. O gente que solo mira motos, y te acercas, a ver cómo es la persona y todo eso. Te cae bien, pero hay algo que no cuadra. De repente la confundes con una moto, y de repente vuelve a ser persona. Te pasa las primeras veces... a mi me ha pasado, pero al final entiendes que solo son personas, nosotros las vemos motos al confundir las situaciones. En todo caso, ves a una persona, no a una moto, te acercas y te esfuerzas para no verla como una moto, porque sabes que si te subes no tendrá frenos y te acabarás haciendo daño. A ella le ha pasado y lo está pasando mal. Ahora que ve que esa persona no se convierte más en una moto y la ve realmente como una persona sabe que no la va a volver a ver más. Y es triste, pero no puede hacer nada. La persona se controla por si misma, igual que la moto. Lloraría de rabia si me llega a pasar eso. Por suerte hablo de otra persona. 

26.1.12

Volverse anti-social en estos momentos es una de las cosas más normales que puedo ver/hacer. El 80% de la población abre la boca para decir gilipolleces. Sinceramente, no las quiero escuchar. Ni yo ni nadie. El ser humano se auto-lleva a la mierda y nos da igual, vamos de cabeza. Da pena vernos, y da pena oírnos. Realmente el arte es lo que me hace seguir en el mundo, si no no vería razón para seguir viviendo. Será triste o deprimente pero realmente estamos llenos de mierda por dentro y lo sabemos, somos conscientes y como no, dejamos que nos llenen con más mierda. De vez en cuando, se van marchando los seres más asquerosos pero quedan muchos por aquí. Sin el arte, y aun que me duela decirlo, sin el amor, estaríamos perdidos. La música hace la vida más amena, el amor la... eleva. La eleva si eres correspondido, como no. Aun que qué mas da serlo  o no realmente, cuando en estos momentos lo único que importa es el sexo y la sensualidad. Que damos pena, coño, que damos pena. Lloraría si muriera alguien? Me duele decir que lo dudo. Es todo tan relativo y tan frágil que ahora mismo podría explotar el ordenador y morirme sin publicar esta "entrada". Después de leer esto creo que soy una persona dentro de ese 80% de población y que por supuesto, no haré pasarlo mal a nadie hablando sin que me escuchen. Será leído, por quien quiera y cuando quiera. Bastante me molestan a mi como para que yo moleste a los demás. ¿ Creéis en el amor ? ¿ Se puede creer en eso que no sabemos ni si existe ? Bueno, mira las religiones... Pero el amor es algo que palpamos cada día, tanto si nos dan un abrazo como si nos insultan. Está ahí y no podemos ni tocarlo. Creo que me resigno a ello. Si realmente hubiera amor dentro de nosotros no haríamos cosas feas, ni crueles, ni joderíamos a la gente, ni seriamos racistas ni crearíamos armamento nuclear. El amor nunca haría eso. No creo en el, creo en el cariño, pero en el amor no. No tiene sentido nada de lo que pongo pero realmente me la suda, algo saldrá. 
Tengo frío, y no estoy sola. Acompañados notamos mucho más la soledad. Creo que más del 30% de las parejas en este momento, ahora, sí, ahora, no cortan por miedo a quedarse solos. Es muy triste pero estoy segura. Como podemos agarrarnos tanto a alguien y hacer que nuestra vida dependa de la otra persona... Realmente somos gilipollas. Sí, compartir el amor, tu vida, alguien... polladas. Realmente, polladas muy grandes por que aun que nos joda, morimos solos y nacemos igual. Hay que dejar ser libre, ¡ joder ! Si realmente quieres a una persona por qué la atas y sometes vidas, si al final acaba mal. Sea por muerte, sea por desamor, sea por lo que sea, acaba mal. Y ahora que venga alguien a decirme que no, que es todo muy bonito y tal... 
Vale, vale, vale, ya se por donde voy. Gente feliz. Oh, que felicidad, ¡ que amor se respira por aquí...! Sí, está bien ser feliz y tal, pero joder, ser feliz por un I-Pad no es bueno. Ni ser feliz por alegrarse de desgracias ajenas. Si es que estamos mal, pero mal del todo. ¿ Existe la felicidad ? O es algo que pasa un momento y nos pensamos que dura para toda la vida, y coño, sobretodo, por que es tan bueno ser feliz. Por que ser "normal", ni feliz ni triste, es malo. Lo feliz es lo bueno... lo malo es lo triste... Y el arte nace de la desesperación, de la represión, de lo mundano y sobretodo de la tristeza. Que se lo pregunten... a Rosalia de Castro, o a Mozart, Bach o Chopin. Los nocturnos no creo que salieran de una juerga. Joder, me da rabia. Que es bueno ser feliz, hombre claro, pero también es bueno ser triste. También es bueno el desamor, la desgracia, y todas esas cosas feas y crueles. 
Me gusta el color rojo putón para las uñas. No quiero leer lo que he escrito, no tendrá sentido alguno. 

¡ALGUNO!

24.1.12


El hombre que creó mi sentido musical. Que me dio el ánimo suficiente como para pensar en la música. Que me hizo escuchar una canción una y otra vez, y hasta que no me la aprendí de memoria no paré. Que me hizo decir : "Yo quiero ser como él". 15 minutos de gloria que cambiaron mi vida hace diez años. Gracias por Rhapsody in Blue. Muchas muchas muchas gracias. Muchísimas. 

23.1.12


triste gran verdad.

Barbara Kruger

22.1.12

.

Demasiado tiempo sin adentrarme en estos lugares. Lo siento, estas entradas pasadas llenas de amor y caricias pasan a mejor vida. Las cosas mueren, muchachos! Las cosas... y el amor. (Pero no lo vamos a decir porque quedaría muy feo y la gente se deprimiría pensando que morimos solos y ese tipo de cosas... cosas muy tristes pero reales, al fin y al cabo.)